DOCUMENTAIRE. Make Materials Matter. How Danish Søren Pihlmann Redefines Architecture
Make Materials Matter. How Danish Søren Pihlmann Redefines Architecture (2025) is een documentaire van Marc-Christoph Wagner en Simon Weyhe die het denken en werken van de Deense architect Søren Pihlmann scherp in beeld brengt. Over een periode van drie jaar volgden de makers zijn praktijk en spraken ze hem herhaaldelijk over zijn visie op bouwen, materialen en verantwoordelijkheid. Het resultaat is een geconcentreerd filmportret van een architect die radicaal vertrekt van wat al bestaat, en daarmee een alternatief formuleert voor een bouwcultuur die nog te vaak draait op afbraak en verspilling.
Centraal in de film staat Søren Pihlmanns overtuiging dat architectuur moet beginnen met aandachtig kijken: naar bestaande gebouwen, aanwezige materialen en hun onderlinge relaties. Ruwe, onopgesmukte materialen zijn voor hem geen beperking, maar een bron van kwaliteit en betekenis. Ze dragen sporen van gebruik en geschiedenis, en kunnen – mits zorgvuldig benaderd – een brug slaan tussen verleden, heden en toekomst. De documentaire maakt duidelijk hoe Pihlmann pleit voor traagheid, precisie en hergebruik, niet als esthetisch statement maar als een fundamentele herijking van het vak.
Architectuur als curatorschap
Die houding krijgt concreet vorm in projecten als Thoravej 29 in Kopenhagen, waar 95 procent van de bestaande materialen werd hergebruikt en dat in 2024 werd bekroond tot Building of the Year in Denemarken. Ook zijn rol als curator van het Deense paviljoen op de Biënnale van Venetië in 2025 past in die lijn: de noodzakelijke renovatie van het gebouw werd er zelf een tentoonstelling, waarin materialen niet louter middel zijn, maar actieve dragers van kennis en toekomstwaarde. De film toont hoe Pihlmann elk project benadert als een vorm van curatorschap, waarbij registreren, testen en combineren belangrijker zijn dan ontwerpen vanaf nul.
Make Materials Matter overstijgt daarmee het klassieke architectuurportret. Marc-Christoph Wagner en Simon Weyhe plaatsen Pihlmanns werk in een bredere discussie over grondstoffen, klimaat en bouwpraktijk, zonder te vervallen in slogans. De documentaire laat zien hoe een jonge generatie architecten zoekt naar andere uitgangspunten, en hoe een aandachtige omgang met het bestaande niet alleen ecologisch, maar ook architectonisch rijk kan zijn. Pihlmanns boodschap is helder: de toekomst van architectuur ligt minder in nieuwe uitvindingen dan in het beter begrijpen en benutten van wat er al is.