Iconische architectuur ondergronds: de ruimtelijke kracht van station Villejuif–Gustave Roussy

Strategisch gelegen op het hoogste punt van het Longboyau-plateau, presenteert het station zich bovengronds als een bescheiden paviljoen dat binnen en buiten met elkaar verbindt. Die ogenschijnlijke eenvoud is echter misleidend. Eenmaal binnen ontvouwt zich een indrukwekkende ruimtelijke ervaring waarbij het gebouw zich letterlijk naar de diepten van de aarde stort. Met zijn positie als een van de diepst gelegen transportinfrastructuren van Frankrijk vormt het station een uitzonderlijke technische en architecturale prestatie.

Architectuur als geleidelijke onthulling

De kracht van het ontwerp schuilt in de subtiele opbouw. Wat begint als een ingetogen architecturale geste, groeit uit tot een spectaculair ondergronds universum. De centrale cilinder, met een diameter van 70 meter en een uitgeholde ruimte van 30 meter, vormt het hart van het project. Roltrappen, galerijen en balkons creëren een dynamische circulatie en maken van de verplaatsing zelf een beleving. Bezoekers worden als het ware meegezogen in een subtiel labyrint.

Verbinding tussen boven- en onderwereld

Het station overstijgt zijn rol als loutere infrastructuur en slaagt erin twee werelden met elkaar te verzoenen: die van boven en die van onder de grond. Tot niveau -2 is het gebouw vrij toegankelijk, waardoor de publieke ruimte naadloos doorloopt naar binnen. Winkels en diensten activeren de galerijen en transformeren het station tot een levendige plek waar verblijf en ontmoeting centraal staan.

Materialiteit, licht en akoestiek als totaalervaring

De interieurarchitectuur, uitgewerkt door Gaëlle Lauriot-Prévost, partner bij Dominique Perrault Architecture, versterkt de ruimtelijke beleving. Roestvrij staal speelt hierin een sleutelrol en verschijnt in diverse afwerkingen: glad, geperforeerd, gaasachtig, spiegelgepolijst of gesatineerd. Dit materiaal, vaak als industrieel en koel beschouwd, krijgt hier een verfijnde en bijna immateriële kwaliteit.

In combinatie met doordachte verlichting en akoestische elementen ontstaat een gelaagde zintuiglijke ervaring. Reflecties, lichtspel en geluidsabsorptie begeleiden de reiziger doorheen het gebouw en versterken de leesbaarheid van de ruimte.

Kunst als poëtische dimensie

Ook kunst maakt integraal deel uit van het project. De Chileense kunstenaar Iván Navarro transformeerde het plafond van niveau -9 tot een indrukwekkende sterrenhemel van neon en spiegels. Het kunstwerk bestaat uit 58 lichtkasten waarin de namen van sterren zijn gegraveerd. Deze interventie voegt een onverwachte, bijna magische dimensie toe aan de infrastructuur en biedt reizigers een moment van verwondering.

Een nieuwe visie op mobiliteitsarchitectuur

Station Villejuif–Gustave Roussy toont hoe infrastructuur kan evolueren van een puur functionele doorgangsruimte naar een volwaardige publieke plek. Het project combineert technische complexiteit met architecturale verfijning en zet aan tot reflectie over de toekomst van mobiliteitsknooppunten.

Binnen de context van de Grand Paris Express positioneert dit station zich dan ook terecht als een nieuw icoon van hedendaagse architectuur.