PROJECT. In beeld: hoe de Sagrada Familia de hoogste kerk ter wereld wordt
De Sagrada Familia in Barcelona is eind vorig jaar officieel uitgegroeid tot de hoogste kerk ter wereld. In een recente video is te zien hoe een eerste deel van het kruis op de centrale toren van Jezus Christus op zijn plaats wordt gehesen. Met die ingreep bereikte de basiliek een hoogte van 162,91 meter, net voldoende om de Ulmer Münster in Duitsland, die 161,53 meter hoog is, achter zich te laten. De beelden markeren een symbolisch moment in een bouwproces dat al sinds 1882 aan de gang is.
Het geplaatste element vormt het onderste deel van een 17 meter hoog kruis dat de toren zal bekronen. Het segment zelf is 7,25 meter hoog, weegt 24 ton en heeft een vierkante basis die overgaat in een achthoekige vorm. De bekleding bestaat uit wit geglazuurde keramiek en glaspanelen, waardoor het geheel sterk contrasteert met het aardse steenmateriaal van de rest van het gebouw. Met deze toevoeging is ook de laatste bouwfase van de achttien geplande torens ingezet.
Laatste meters richting voltooiing
De toren van Jezus Christus is de hoogste en laatste toren van het ensemble en zal bij voltooiing 172 meter meten. Die eindhoogte wordt verwacht in 2026, exact honderd jaar na het overlijden van Antoni Gaudí. De recente versnelling van de werken is mede te danken aan het gebruik van geprefabriceerde stenen elementen, ontwikkeld door ingenieursbureau Arup. Die techniek maakt het mogelijk om grote onderdelen lichter en efficiënter te bouwen, zonder afbreuk te doen aan Gaudí’s uitgesproken architecturale visie.
De weg naar dit stadium was lang en allesbehalve rechtlijnig. Nadat Gaudí het project in 1883 overnam, hertekende hij het ontwerp grondig en werkte hij eraan tot zijn dood in 1926, toen nog geen kwart van de basiliek was gerealiseerd. Daarna volgden decennia van trage vooruitgang, financiële onzekerheid en een volledige bouwstop tijdens de Spaanse Burgeroorlog, waarbij veel originele plannen verloren gingen. Dat de Sagrada Familia vandaag haar (bijna) hoogste punt bereikt, onderstreept hoe een gefragmenteerde geschiedenis alsnog kan uitmonden in een nieuw, tastbaar hoofdstuk.