Doorzoek volledige site
07 september 2020 | FILIP CANFYN

Steen & Been: Gokken of wedden

Illustratie | Freepik.com

Onze huiscolumnist Filip Canfyn ergert zich meer dan eens aan het kwalijke misbruik van de wedstrijdformule door opdrachtgevers om ontwikkelaars en/of architecten voor projecten aan te duiden. Hij huivert ook van het schaapachtig gedrag van die kandidaten, die maar blijven pro deo produceren omwille van een afwezige solidariteit en een misplaatste naijver. Het kan echter nog straffer worden.

Namen en plaatsen doen er niet toe (het gaat om het fenomeen, niet om de case) maar momenteel loopt ergens een biedingswedstrijd voor consortia (zo heet dat nu), dus voor verlichte ontwikkelaars of veredelde aannemers en vooral voor een kudde adviesvee, de architecten op kop. Voor een recent verlaten site, met een pak beschermde gebouwen en een hoop kwetsbaar groen, op een strategische locatie mag de vastgoedwereld voorstellen spuien.

De koers wordt in twee ritten gereden. Eerst mag iedereen, die zich geroepen voelt, meedoen en uit dat peloton worden dan hoogstens 5 coureurs geselecteerd, die met een definitieve eindjump mogen dingen naar de gele trui en dus de opdracht.
 

"Zo wordt van een wedstrijdformule een onbeleefde farce gemaakt door ofwel onbenullige onkundigen ofwel gefrustreerde sadisten, die willen dat ontwikkelaars, aannemers en architecten naar hun pijpen dansen." 


Niets ongewoons, lijkt het. Tot blijkt dat voor die selectierit reeds een schaamteloos uitgebreid dossier moet ingediend worden: masterplan plus schetsontwerp plus conceptnota plus duurzaamheidsnota plus financieel plan plus planning. Nog los van de administratieve rimram, die moet opgemaakt worden. Hallo? Dat alles voor een selectie van een handvol teams? Om nog straffer te onderlijnen hoeveel respect de opdrachtgever voor die berg gratis werk betuigt krijgt elke kandidaat welgeteld 15 minuten om gans zijn opus aan een jury te presenteren. Een jury, die op vandaag onbekend is. Dus 15 minuten op leven en dood voor anonieme notabelen, die naarmate de dag vordert meer slaap dan interesse tonen. Om dan raprap iedereen, op 5 zogenaamde gelukkigen na, met lege handen en dito portemonnees naar huis te zenden.

Het wordt nog erger. Die 5 consortia mogen in de slotrit hun dossier uitwerken ‘op basis van de richtlijnen van de jury’ (I quote). Hoe werkt dat? Die jury heeft alle ontwerpen en offertes gezien, acht 5 stuks goed genoeg maar vertelt met die subjectieve voorkennis aan elk van die pseudolaureaten wat er moet veranderd worden. Om welk eindresultaat te kiezen? Het voorstel, dat het meest moest veranderd worden, of het voorstel, dat het minst moest veranderd worden?

Zo wordt van een wedstrijdformule een onbeleefde farce gemaakt door ofwel onbenullige onkundigen ofwel gefrustreerde sadisten, die willen dat ontwikkelaars, aannemers en architecten naar hun pijpen dansen. De normale gang van zaken is trouwens al wreed genoeg: eerst 5 teams kiezen op basis van projectgerelateerde referenties en kwaliteiten en dan slechts die teams een ontwerp en offerte laten maken. Dan worden gelukkig maar 4 teams op zotte kosten gejaagd.

Deze schande zal, naar mijn bescheiden aanvoelen, het kuddegedrag van het adviesvee niet beletten. Wedden dat een pak consortia tóch de selectierit zal rijden en dat een nog groter pak architecten weeral in de no-cure-no-pay-trui zal meekoersen? Zij gokken, ik wed liever.