Bultynck Kindt Architecten transformeert Le Hibou-site tot gelaagd woonproject met respect voor industrieel verleden

De geschiedenis van de site gaat terug tot circa 1907, toen de pottenbakkerij Le Hibou – Den Uil er werd opgericht. Het bedrijf groeide uit tot een gerenommeerde keramiekproducent met een uitstraling die ver buiten Brugge reikte. Later kreeg het complex een nieuwe functie als verffabriek Valcke. Doorheen de twintigste eeuw bleef de site daardoor een herkenbare schakel binnen het industriële en ambachtelijke landschap van de stad.

Erfgoed als drager van het ontwerp

Bij de herontwikkeling vormde het bestaande erfgoed het vertrekpunt. De architecten kozen ervoor om de historische fabriekspanden zorgvuldig te restaureren en hun karakteristieke elementen maximaal te bewaren. De bakstenen gevels, getoogde raamopeningen en de markante industriële schouw bleven behouden en dragen vandaag opnieuw bij aan de identiteit van de site.

Binnen deze bestaande gebouwen werden vier woningen ondergebracht. De nieuwe ingrepen vertrekken vanuit de logica van de oorspronkelijke structuur en zoeken een evenwicht tussen behoud en vernieuwing. Nieuwe toevoegingen onderscheiden zich bewust van het historische gebouw, zonder de leesbaarheid van het industriële verleden aan te tasten. Zo ontstaat een woonomgeving waarin de oorspronkelijke sfeer van de plek voelbaar blijft.

Licht en ruimte in de voormalige fabriek

De vier woningen worden ontsloten via een gemeenschappelijke toegang in het oude fabriekspand. Om voldoende licht diep in de woningen binnen te brengen, werden strategisch geplaatste vides geïntegreerd. Deze verticale openingen zorgen niet alleen voor een betere daglichttoetreding, maar versterken ook de ruimtelijke beleving en leggen visuele relaties tussen de verschillende niveaus van de woningen.

Aan de straatzijde werd een later toegevoegd fabrieksvolume gesloopt en vervangen door een nieuwbouw met zes appartementen. Dit volume sluit aan bij de schaal, ritmiek en materialiteit van de omgeving, maar vertaalt die kenmerken naar een hedendaagse architectuurtaal. Daardoor ontstaat een ensemble waarin historische en nieuwe gebouwen elkaar aanvullen zonder in elkaar op te gaan.

Dialoog tussen oud en nieuw

Ook in de materiaalkeuzes staat de relatie tussen bestaande en nieuwe architectuur centraal. De historische gebouwen werden gekaleid, waardoor de textuur van het oorspronkelijke metselwerk zichtbaar blijft en het industriële karakter behouden wordt. Daarnaast werden de bestaande dakpannen zoveel mogelijk hergebruikt, wat zowel de authenticiteit als de duurzaamheid van het project versterkt.

De nieuwbouw krijgt een uitgesproken hedendaagse uitstraling. Zichtbetonnen gevelelementen en een sterke horizontale geleding bepalen het gevelbeeld. De architecten kozen voor een sobere materialiteit en een verfijnde detaillering, waardoor het nieuwe volume een rustige aanwezigheid krijgt. Het gebouw sluit aan bij de sfeer van de historische context zonder die letterlijk te kopiëren.

Collectief wonen rond een groen binnengebied

De natuurlijke niveauverschillen op het terrein vormden een belangrijke troef binnen het ontwerp. Omdat de site gedeeltelijk lager ligt dan het straatniveau, kon onder de woningen een parkeergarage worden geïntegreerd zonder het open karakter van het binnengebied te verstoren. Hierdoor blijft de beschikbare buitenruimte maximaal behouden voor de bewoners.

Bovenop de parkeergarage werd een collectieve daktuin aangelegd die fungeert als groene ontmoetingsplek. Samen met de royale lichtinval, de doorzichten en de relatie met zowel de historische fabriekselementen als het groene binnengebied draagt deze ruimte bij aan een hoge woonkwaliteit. Het resultaat is een woonproject waarin de geschiedenis van de voormalige fabriek tastbaar blijft, terwijl tegelijk een eigentijdse en rustige woonomgeving ontstaat midden in de Brugse binnenstad.