Entre les lignes 378

ontwerpopdracht

Dit project kadert in een bredere reflectie over fietsmobiliteit in Bergen. Na het uitstippelen van een fietsvriendellijk traject doorheen de stad werden strategische punten bepaald om er paviljoenen in te integreren die door studenten en medewerkers van de UMons kunnen worden gebouwd. De functie van de paviljoenen wordt niet opgelegd; ze dient te worden bepaald op basis van de noden en het gebruik van de plek waarin het paviljoen zich inschrijft. Het doel is dus een paviljoen te ontwerpen dat eenvoudig op te bouwen en te demonteren is, met een zo beperkt mogelijke koolstofvoetafdruk.

uitdagingen en antwoorden

De belangrijkste uitdaging van dit project is het realiseren van een paviljoen dat volledig is ontworpen in hergebruikte materialen. Daardoor moest voortdurend heen en weer worden gegaan tussen de gewenste materialen en hun beschikbaarheid. Omdat het paviljoen op een terril wordt geplaatst, wil het gebruik van materialen aansluiten bij het mijnverleden van de site. Er werd dan ook onderzoek gedaan op specifieke locaties om materialen te vinden die verenigbaar zijn met de geschiedenis en de beperkingen van het terrein: weinig draagkrachtige bodem (terril), beperkte bereikbaarheid en een aanzienlijke hellingsgraad. De keuze viel uiteindelijk op oude mijnrails voor de structuur (gemakkelijk op te stapelen om een solide sokkel te creëren) en op planken van oude mijnwagens voor de bekleding.

In hoeverre is het een klimaatbestendig project in de brede betekenis van het woord?

Ten eerste zijn alle materialen uitsluitend afkomstig uit hergebruik. Bovendien bevinden ze zich in een opslagplaats op slechts 1 uur van de bouwlocatie, wat de uitstoot van broeikasgassen door materiaalvervoer beperkt. Vervolgens werd het project zo uitgedacht dat de bouw geen enkel bouwmachine vereist, om de site niet te beschadigen, sociale verbondenheid te creëren tussen de verschillende betrokkenen bij het project en opnieuw de uitstoot van broeikasgassen te beperken. Tot slot is het paviljoen ontworpen voor zowel de mens als de biodiversiteit. De schikking van de materialen is doordacht om ruimtes te creëren die zijn aangepast aan de lokale fauna, zodat die er nesten kan bouwen of er gewoon kan neerstrijken.

motivatie

Dit project verdient een Student Award omdat het aantoont dat ambitieuze architectuur niet noodzakelijk meer bouwen of nieuwe grondstoffen vereist. Tegenover de huidige milieu-uitdagingen biedt het een concreet, reproduceerbaar en toegankelijk antwoord: bouwen met wat er al bestaat, aangepast aan de middelen, de beperkingen en de geschiedenis van elke plek. Het project transformeert beperkingen zo in ontwerpmogelijkheden. Voorbij zijn soberheid verdedigt het een omkeerbare, collectieve en voor het levende openstaande architectuur. Meer dan een eenvoudig paviljoen stelt het onze manier van bouwen in vraag en toont het aan dat architectuur anders kan.