Watermolen 18

ontwerpopdracht

Hoe transformeer je een bouwvallige beschermde dorpswoning dat uit drie woonentiteiten bestaat tot een warme dokterspraktijk, zonder de ziel van het oorspronkelijke gebouw te verliezen? Met die vraag klopten collega-huisartsen Pieterjan en Isabelle bij Het Kabinet Architecten aan. Wanneer je het gehucht Watermolen in Heule binnenrijdt, trekt het achttiende-eeuwse dorpshuis meteen je aandacht. Het valt op door de langgerekte gevel, het rode pannendak en de ietwat vreemde positie ten opzichte van de straat. Begin 2000 werd het pand beschermd als bouwkundig erfgoed. Helaas stond het jarenlang te verkommeren. Tot twee huisartsen met een praktijk wat verderop in de straat er hun oog op liet vallen en meteen het potentieel zagen van het atypische gebouw.

uitdagingen en antwoorden

De bouwheren wilden geen klassiek dokterskabinet, en dat voel je in het resultaat. De grootste uitdaging was om in de beperkte oppervlakte alle functies onder te brengen. Want naast drie huisartsen biedt dit pand ook een onderdak aan een psychologe, een kinesitherapeut en eventueel andere paramedici. De uitbreiding aan het historische pand verbindt oud en nieuw met respect voor erfgoed. Door het gabarit van de historische topgevel te hernemen in een strak, hedendaags volume met volledig beglaasde tussenruimte, ontstaat een subtiele dialoog tussen oud en nieuw. De glazen verbinding werkt als een lichte, transparante schakel en fungeert tegelijk als inkomruimte. Wie binnenkomt, wandelt via de glazen tussenruimte naar de wachtzaal en kabinetten, elk met een eigen unieke invulling.

In hoeverre is het een duurzaam project in de brede betekenis van het woord?

Na een grondige renovatie, restauratie en een innovatieve architecturale ingreep kreeg de dorpswoning haar oorspronkelijke glorie terug met een nieuwe betekenisvolle invulling als multidisciplinair huis voor zorg Materialiteit speelt een centrale rol in het ontwerp: dampopen wanden in kalkhennep en leempleister, kleinformaat-tegels in dambordpatroon als knipoog naar vroegere cementtegels, en hertekende plafondlijsten die het oorspronkelijke karakter van het gebouw laten herleven. Er werd een bewuste keuze gemaakt voor duurzame materialen, die niet steriel ogen en bijdragen aan een gezond binnenklimaat. Geen standaardoplossingen, maar warme, huiselijke accenten in plaats van de typische medische uniformiteit. Kortom, een toekomstgerichte praktijk in een gebouw met een verleden.

motivatie

Dit project toont hoe erfgoed en hedendaagse zorg elkaar kunnen versterken. De beschermde dorpswoning werd met respect gerestaureerd, waarbij de oorspronkelijke kamerstructuur en ziel van het gebouw behouden bleven. De hedendaagse uitbreiding voegt zich subtiel maar krachtig in het geheel en creëert een warme, toegankelijke praktijk voor diverse zorgverleners. Een geslaagde herbestemming met atypische elementen die het huiselijke aspect benadrukt en waar gewerkt werd met duurzame materialen.

Op welke manier draagt dit project bij tot het welbevinden van bewoners, klanten of gebruikers?

Dit project versterkt het welbevinden door zorg te verankeren in een warme, huiselijke omgeving in plaats van een klinische setting. De opeenvolging van kamers creëert geborgenheid en privacy. Waar muren verdwenen, bleven sporen zichtbaar in vorm en afwerking. Zo blijft het verleden tastbaar aanwezig. Door verschillende zorgdisciplines onder één dak samen te brengen in een voormalige dorpswoning, verlaagt de praktijk bovendien drempels en bevordert ze toegankelijke, geïntegreerde zorg.