DE PRAATSTOEL. Mauro Brigham (ncbham)

  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image
  • image

Met ncbham benadert Mauro Brigham interieurarchitectuur vanuit een sterke balans tussen context, functie, emotie en duurzaamheid. Vanuit de praktijk in Brussel werkt hij aan opdrachten van een indrukwekkende schaal, variërend van de inrichting van grote kantoorgebouwen tot de herbestemming van historisch erfgoed. In elk ontwerp zoekt hij naar de juiste ruimtelijke puzzel, waarbij het verbinden van mensen en het creëren van de juiste sfeer centraal staan. Wie of wat inspireert hem bij deze projecten en hoe kijkt hij naar de realiteit van het vak vandaag? We legden het hem voor in onze Praatstoel.

Op welke eigen gerealiseerde projecten ben je het meest fier en waarom?

Mijn werk draait om vier dingen die allemaal even zwaar wegen: context, functie, emotie en duurzaamheid. Als je er maar één weglaat, maak je iets incompleets. Wat mij interesseert, zijn de spanningen tussen die vier en hoe je daar precies goed mee omgaat.

BNP Paribas Fortis HQ – Brussel

Een project met een uitzonderlijke densiteit. Een hoge toren, technisch heel ingewikkeld, en een samenwerking met Baumschlager Eberle Architekten, die een heel sterke eigen architectuurvisie hadden, en met Jaspers Eyers Architects, die het project moesten realiseren. Onze taak was om binnen en buiten op elkaar aan te sluiten, een eigen identiteit voor de bank te bedenken en het geheel goed te laten functioneren: de routes, de ruimtelijke indeling, het gebruikersgemak. Daarbij moesten we in de uitwerking het heden en het verleden van de bank met elkaar verbinden.

De waardering was enorm. De klant bleef gedurende het hele project nieuwe verzoeken toevoegen, zoals het integreren van de BNP Paribas erfgoedcollectie over meer dan 60.000 vierkante meter. Het architectenbureau zei achteraf ook dat wij de gebruikservaring beter hadden gemaakt dan zij ooit voor mogelijk hadden gehouden.

Materiatek

Hier was ik zowel klant als ontwerper. Die verandering in perspectief transformeert alles. Je denkt verder vooruit en je aanvaardt minder compromissen die niet op de lange termijn gericht zijn. De grootste uitdaging was om ingetogen te blijven. Ik moest mezelf er telkens aan herinneren dat Materiatek geen etalage van mijn eigen bureau mocht worden. Het resultaat is een plek die sterk staat door haar neutraliteit en technische karakter, maar die tegelijk een warmte heeft die bezoekers spontaan opmerken.

Materiatek gaat echter verder dan architectuur alleen. Het is ook mijn manier om iets te blijven bijdragen aan de sector. Een project dat groter is dan ikzelf, in de goede zin van het woord.

Van welk project in uitvoering of in voorbereiding koester je hoge verwachtingen?

Twee projecten, twee heel verschillende registers.

Op het gebied van erfgoed verbouwen we een oud theater voor de stad Fontaine-l'Évêque, samen met Level Studio Architects. Het programma is behoorlijk omvangrijk: een coworkingruimte, een cafetaria en de renovatie van het theater, dat een heel eigen karakter heeft. Bij dit soort gemengde projecten moet je vooral goed luisteren naar het gebouw zelf en iets doen met wat er al is in plaats van je eigen wil op te leggen.

Voor de werkomgeving ontwerpen we de nieuwe kantoren van Eubelius. Het doel is glashelder: het grote advocatenkantoor krijgt een uitgesproken eigentijds en uniek onderkomen. De uitdaging zit hem in de ruimtelijke en functionele puzzel: hoe vertaal je een veeleisende bedrijfscultuur naar een interieur dat daaraan recht doet.

Welk project van een andere Belgische architect is voor jou een schot in de roos? 

Er is zo veel om uit te kiezen, maar het Provinciehuis van Xaveer De Geyter Architects is echt ongelooflijk.

Welke buitenlandse architecten vormen voor jou een grote bron van inspiratie?

Peter Zumthor, Alvaro Siza, Lacaton & Vassal, Wang Shu, BIG

Wat zijn volgens jou de meest geslaagde recente bouwprojecten in het buitenland?

De Oodi bibliotheek in Helsinki van ALA Architects. Voor mij is dat een hedendaags meesterwerk. Een openbare ruimte die ontzettend complex is en hyperfunctioneel, maar toch meteen helemaal werd omarmd door de bevolking. Dat kom je niet vaak tegen. Precies dat zou architectuur moeten doen: plekken maken die toebehoren aan de gebruiker.

Welke jonge architect in Vlaanderen maakt momenteel veel indruk op jou?

Bau Club. Ze hebben een verfrissende aanpak met een heel eigen grafisch taalgebruik dat hun verhaal extra kracht geeft.

Wat vind je zo boeiend aan jouw job als architect? Zou je jouw kinderen aanmoedigen om in jouw voetsporen te treden?

In dit vak moet je ontzettend goed kunnen luisteren en communiceren. Tijdens een project krijg je met heel uiteenlopende mensen te maken: de opdrachtgever, vaak een groep met verschillende belangen, de toekomstige gebruikers, de mensen waarmee je samenwerkt, specialisten, aannemers, ambachtslieden, en als het meezit ook kunstenaars die het geheel komen afronden. Al die stemmen bij elkaar brengen en één richting uitsturen zonder iemand te overschreeuwen, dat is een voortdurende uitdaging die je nooit koud laat.

Mijn kinderen volgen het wel met interesse. Ze vinden zelf wel hun weg, met mijn hulp als ze die vragen.

Welke ontmoeting is bepalend geweest voor jouw verdere architecturale ontplooiing?

Geen ontmoeting, maar eerder momenten en ontdekkingen die me aan het denken hebben gezet, die me hebben gestuurd of soms verrast. Het bezoek aan de thermen van Vals van Peter Zumthor is het sterkste voorbeeld. Die ervaring voelde als een stille les: materiaalkeuze, gebruik van licht en de emotie die ontstaat als je die twee combineert. Zulke momenten veranderen je visie voorgoed.

Herken je jezelf nog in de ambitieuze jonge student die je ooit zelf was? Komen droom en werkelijkheid sterk overeen?

Interieurarchitectuur stond helemaal niet op mijn radar. Het was een psychologische test met meerkeuzevragen die me die richting opstuurde, op aanraden van een psychologe. Ik had toen geen enkele artistieke opleiding en had er nooit aan gedacht. Tegen alle verwachtingen in. Maar tijdens het eerste jaar sloeg de vlam in de pan. Die is nooit meer gedoofd.

Wat veranderd is, is de schaal van de uitdagingen. Eerst moest ik me bewijzen in het vak, daarna een bureau opbouwen, een creatieve leidersrol ontwikkelen, mijn medewerkers begeleiden in hun groei en uiteindelijk Materiatek mee oprichten. Een instelling die een hele sector dient. Als student had ik nooit kunnen dromen dat dit mijn pad zou zijn. De realiteit heeft alles overtroffen wat ik ooit durfde te dromen.

Fait Divers

Welke job zou je nu uitoefenen als je geen architect was? Fotografie interesseert me enorm, vooral de dynamiek van fotoreportages.

Waar heb je jouw architectuuropleiding gevolgd? Aan Sint-Lucas in Brussel.

Bij wie heb je stage gelopen? Ik heb geen stage in de architectuur gedaan. Mijn eerste ervaring was bij Pierre L'Allemand bij Art Build.

Wat was de titel van jouw eindwerk? Jazz Station. Een studie over een hybride ontmoetingsplek met een bruisend sociaal leven aan het station van Sint-Joost.

Favoriet architectuurboek: Rendez vous with Rama van Arthur C Clark

Favoriet ander boek: Hetzelfde : Rendez vous with Rama

Favoriete film: Do the right thing en Requiem for a dream

Favoriet tv-programma: Glow en Black mirror

Favoriete muziek: Golden Brown en Sweet dreams

Heb je veel vrije tijd en hoe brengt je die het liefst door? Reizen en ontdekken. Alles wat nieuw is.

Favoriete Belgische stad: Brussel, een complexe en fascinerende stad.

Favoriete Europese stad: Ik heb een zwak voor Porto.

In welk land zou je het liefst geboren en opgegroeid zijn? Canada, specifiek Vancouver heeft een enorme indruk op me gemaakt.

Actief of passief sportbeoefenaar? Welke sport? Ik heb mijn hele leven basketbal gespeeld.

Favoriete architectuursite? Architectura!

Favoriete andere website? The Guardian en theclassyissue.com

  • Deel dit artikel

Onze partners